ELA TAMKAN
Farkında Bir Yıl Diliyorum…
“A Good Year” filmini izledim yeniden. 2006’da ilk seyrettiğim günden itibaren başucu filmim olarak yerini alan, Russell Crowe, Marion Cotillard, Albert Finney’in kadrosunda olduğu, iki gerçek arasındaki değişimin kolaymışcasına bir romantizmle ve zekice repliklerle anlatıldığı, sıcak, gülümseten ve bir keyif şarabı açtıran film…Filmin başındaki iş dünyasının vahşi, kural tanımaz, küstah ama çok zeki yüzünü, itiraf ediyorum çok heyecanlanarak ve keyifle izledim herdefasında ama sonrasında Fransa’daki şarap bağı, doğa, duygular, insan, esas hayallerimi açığa çıkartıyor. Belki de hoş olan, gerçekten de hayal oldukları içindir.
Filmde bayıldığım replikler var; sarkastik, romantik, realistik… Ve en kendime yakın hissettiklerimden biri, aslında son derece de klişe olanı: “Hayatın küçük zaferlerini takdir edebilmek!” Bu kez seyrederken, tam da yeni yıl döneminde, bana her sene geleneksel olarak kendim için hazırladığım ve birkaç sevdiğim dostlumla paylaştığım listemi yapma zamanımın geldiğini fark ettim. İş dünyasının içinde yaşamak zorunda olduğunu sanan, kaçamamaya yüzlerce bahane sıralayabilen ama aslında keyif aldığını da pek itiraf edemeyen, bir yandan da kaçmanın hayalini kuran herkes için yapılmasını önerebileceğim liste.
Tavsiyem, kendinizinkini yapmayı denemeniz. Sadece bu listeyi yapmak bile kendi gülümseminizle içinizi ısıtacak, eğer yapmayı denerseniz. Ama listenize ekleyecek maddeler aklınıza gelmiyorsa, 2010’da kendinize işte bu hedefi koyun. Yıl bitmeden “farkında” olabilmek, hayatın küçük zaferlerinin, çünkü yaşamak sadece bundan ibaret.
İşte benim listem, samimiyetimle paylaşmak istediğim;
Kesinlikle kendim olmak.
Lal’im, Lal’imin annesi olmak.
Boynuma atlaması, birlikte dans etmek, sımsıcacık gülümsemesi, koskocaman sevgisi…
Annemin kızı olmak.
Gülmek, gülen insanlar… Gözlerinin en içiyle gülebilenler…
Ağlayan birine iyi gelmek,
Tanımadık da olsa birinin hayatına renk vermek.
Harika rüyalardan uyanılan sabahların heyecanlı havası.
En çok Cuma ama bir de Cumartesi, Pazar, Salı, Çarşamba ve Perşembe günleri,
Sıcacık bir güneşin peltekliği, akşam üzeri roze şarabın hafif çakırkeyifliği.
Yağmur… Ne kadar çok, o kadar iyi. Bir de sırılsıklam ıslanmak!
Arkadaşlarım. Dokunabildiklerim ve dokunabilenler…
Kar… Lapa lapa… Eve girerken paçalardan düşen karlardan, kapının önünde soyunmak, Lal’le birlikte dilimizle kar yakalamaya çalışıp, kara sırt üstü yatıp “melek” olmak…
Chocolatte veya A Good Year, kırmızı yumuşacık battaniye ve bir kadeh de kırmızı şarap.
Patlamış mısırın patlamamış ama ucundan azıcık açılmış taneleri…
Şampanyanın çilekleri,
Kahve falının kısmetleri,
Birilerinin iltifat etmesi.
Hayatın pencereleri.
Durmak. Hiçbir şey yapmadan durmak, hiç sıkılmamak.
Tam sıkıntıdan patlamaya ramak kala, sevdiğim birinin araması ve “hadi” demesi…
Arabada hatta mümkünse de uzun yolda, ruhuma iyi gelen şarkılara yüksek sesle eşlik etmek. Gitmek istemediğim yere gitmemek… Çarşamba akşam sıkılıp Perşembe Londra’ya kaçabilmek…
Kışın Bodrum, sonbaharda Alaçatı, biraz da Roma…
En çok Londra, Londra, Londra…
Ayakkabı almak!
Fol yok yumurta yok, uçakta veya otelde upgrade edilmek,
Öğle saati kaçıp, keyifli bir yerde yemek.
“Tanrıyla sohbetler” ve “Ustaca sevmek”, bir de “Küçük Prens”
Beklememek, görmek, anlamak,
Büyük resme yukardan bakmak.
Tanrıyla sohbet etmek…
“Sen ne bilirsin” diyenlere sonradan “ben demiştim ” demememin sinsi keyfi.
Duvarlarım ve arkasında saklanabileceğim ince alay,
İstediğim an aklıma anında gelebilen cevaplarım.
Evet demek kadar “hayır” diyebilmek…
Aylarca sallayıp geciktirdiğim işleri yapıp hayatımdan çıkarttığım anlar.
IQ ve EQ’su eş zamanlı yüksek insanlar.
Kendilerini farklı sanan adamların farklı olmadıklarını da,
Ama onlara aşık olabileceğimi de bilmek.
Yeni yıla yine çok mutlu olacağımı bilerek girip, seneye listeye yepyeni maddeler ekleyebilmek.
Herkese “sıradan” ama “farkında” sıcacık, aşk dolu ve güleryüzlü bir yıl diliyorum.
